O Gottfried Benn υποστήριζε ότι στη λυρική ποίηση το μέτριο
είναι ανεπίτρεπτο και ανυπόφορο
Όταν με διαβάζω τον δικαιώνω

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

στο μουσείο


Λύχνος κοινός εις την προθήκη τ’ όνομα μου
μετρώ αιώνες σιωπής και γενεθλίων
μιας βυθοκόρου που μ’ ανέκτησε της άμμου
εύρημα τάχα ανασκαφών των εναλίων

εκει εγώ μες των ευχών να τα χιλιάσεις
να αναδεύω κάθε νύχτα φλόγα αμφίβια
σβηστός αιώνες στην αλμυρά της θαλάσσης
φέγγω και πάλι για μια στήλη επιτύμβια

και σιωπηλά πίσω από λάμπες του καθρέφτη
βρίσκω σα πρώτα πριν τα χρόνια τ’ αλμυρά μου
τη λησμονιά δεύτερο χάρο που ενυμφεύθη
πάνω στη στήλη ν' αναγράφεται η κυρά μου


Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Περιμένοντας την ανάσταση





Φέγγουν τα λαδοκάντηλα στους τάφους προσκεφάλι
σαν το μεγαλοβδόμαδο κοντεύει τα στερνά του
κι εκεί στον επιτάφιο Παρασκευή μεγάλη
πιάνουν πεζούλι οι νεκροί και λεν τα του θανάτου

πως τα μεγάλα Σάββατα κι ανάστασης γιορτάδες
πάνε νωρίς στην εκκλησιά και λαμπροφορεμένοι
σαν απολύει ο παπάς και φύγουν οι ψαλτάδες
μένουν ξωπίσω αλύτρωτοι κι ακόμη πεθαμένοι


Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

τα ροδοπέταλα





Μαδούν τα ροδοπέταλα
κι αλύτρωτα έχουν πέσει
στου τραπεζιού τη μέση
κραυγή στο πουθενά

να συμβολίζουν άδολα
κι αθώα στη θανή τους
φριχτή παντοτινή τους
μια μοίρα που πονά

καθ’ ένα τους η νιότη μας,
με μόνο της ψεγάδι
απ το κλωνί στον Άδη
κοντά δυο πιθαμές

εμέτραγε τη  ζήση τους
τη μυρωδιά το χρώμα
πριν να τα κάμει χώμα
του χρόνου το εκκρεμές

τα ροδοπέταλα