O Gottfried Benn υποστήριζε ότι στη λυρική ποίηση το μέτριο
είναι ανεπίτρεπτο και ανυπόφορο
Όταν με διαβάζω τον δικαιώνω

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Τα αρχικά σου



Με λειτουργιά  ψιθυριστή και της ρουτίνας
σα καταδότες που σε δίναν μιλητά
μοιάζει να ξέφυγες από κυνηγητά.
Απρίλης μήνας

Λουλούδια, θυμιατά ,οι φρακοφόροι
είχε κατήφορο ως το μνήμα σου μακρύ
να καμαρώνεις όπως όλοι οι νεκροί
μέσα σε ξύλινο καινούριο πανωφόρι

 ανώφελή ξοπίσω  παρουσία
οι συγγενείς μ’ αναμιλιά και με γινάτι
τους σμίγουν μόνο σε κηδείες οι θανάτοι.
μα τη δική τους προσδοκούν αθανασία.

Βουβός σα να χες βρει τα λογικά σου
χρώματα έπαιρνες μαζί και τα πινέλα
να υπογράφει την αλήθεια της η τρέλα
με τ αρχικά σου


Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

η νύχτα





Στου Μάρτη τα τελειώματα  στ’ Απρίλι  τ' ανθομάνι
γιόρταζε μέγα Σάββατο του Γολγοθά ο μπαξές
με σπίρτο εδώ που καίγονται  και σε καπνούς ντουμάνι
του  κόσμου  τα  παράπονα  της  γης οι μοναξιές

Ως  να μη ζύγωνε γιορτή σα  περιττοί και ρέστοι
σκυμμένοι στα ποτήρια τους ξορκίζουν το κακό
δεν τους χωρίζουν οι στιγμές απ το Χρηστός Ανέστη
παρά  ολάκερη  ζωή  και μαύρο ριζικό

‘Ώρα καλή σας όνειρα που λιτανείας ασκέρι
στο διάβα σας λαμπάδιαζε  η  βάτος κι ο δαφνιάς
κερι καθ ένα που  τρεμε,  λιανό  μελισσοκέρι
άξαφνα  αγέρας  φύσηξε  και  σβήσατε  με μιας


Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Γεροντοέρωτας

  



Για όσες δεν γυμνώθηκες μπροστά σ’ αρσενικό
κι όσες φορές αρνήθηκες του έρωτα ν’ ανθίσεις
όλα τους μες τη κάμαρη φωνάζουν πανικό
χωρίς σεντόνια άναρχα δίχως αψάδα στύσης

Πολύ και αν μεγάλωσες δωμάτιο παιδικό
αμύνεσαι στην απονιά των ημερολογίων
φθηνό  λιβελογράφημα ντροπής  ερωτικό
έκρυψες τον Βοκκάκιο σε  βίους των αγίων

Μα πάνω στο ποδήλατο  αργά  που πεταλίζεις
πίσω στης νιότης με γυρνάς το άγραφο  χαρτί
                      και γίνεσαι πρωτόγνωρος  χωρίς να το ορίζεις                        για με  γεροντοέρωτας   εγώ για σένα  τι ;

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Στην υγειά τους


  


’Μητρός τε καὶ πατρός καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι’’    

Σωκράτης.


Ακόμη μια φορά βρίσκομαι ανίκανος να περιγράψω ακριβέστερα, τελειότερα και συνοπτικότερα το ρυάκι του νου μου για μια πραγματικότητα που βρίσκεται περισσότερα από δύο χιλιάδες τετρακόσια δέκα επτά χρόνια μπροστά από τα λόγια του Σωκράτη.

Σε όσους δε ηχεί υποκειμενικά η λέξης ‘’πραγματικότητα’’ ας αρκεστούν στην φράση ‘’προσωπική αλήθεια’’. Είναι τρομακτικό να αντιλαμβάνεσαι πώς σε έναν κόσμο τόσο μακριά από τις μέρες του Σωκράτη επιχειρείται συντεταγμένα μέσα από ένα πολυδαίδαλο υπόγειο σύστημα, φαινομενικά και δημοσιογραφικά αντικρουόμενων φωνών, η εξάλειψη και η ποινικοποίηση του συνόλου των λέξεων που απαρτίζουν αυτό το απόφθεγμα.
Ήταν γραφτό μας να ζήσουμε τις μέρες της πιο τραγικής και ειρωνικής προμνησίας της ιστορίας. Συμπεραίνω λοιπόν πως σε πρώτο στάδιο καλούμαστε να διαγράψουμε τις λέξεις ‘’πατρίς’’ και ‘’θεός’’ και συμφέρει γιατί αυτομάτως οι λέξη ‘’πρόγονοι’’ μπορεί να ταυτιστεί με την λέξη ‘’λίπασμα’’ και τα μάρμαρα από τα μνήματα να γίνουν παγκάκια για τους τουρίστες μιας και το ‘’Άγιο’’ μπορούμε να το ταυτίσουμε με την ημών βούληση!

Σε δεύτερο στάδιο πρέπει οπωσδήποτε να ξεχάσουμε το τίμιο, το σεμνό, το άξιο. Πρέπει να σταματήσουμε να μιλούμε για ηθική μιας και θεμελιώνει άριστα τη Δημοκρατία η οποία με την σειρά της ενορχηστρώνει το δίκαιο. Έτσι θα φθάσουμε στην πλήρη εξάλειψη του ΑΓΡΑΦΟΥ νόμου και τότε κάποιοι θα μιλήσουν για την νέα εποχή. Θα μιλήσουν για αλυσίδες που σπάσανε και τον νου που θα εγερθεί μέσα από αυτές.

Είναι αλήθεια πως αν συμβεί αυτό ο ήχος των ημερών θα έχει το στοιχείο του κατακερματισμού αλλά δεν θα είναι αλυσίδων. Θα είναι ο ήχος του κατάγματος και των δύο βραχιόνων του Άτλα με ότι μεταφορικά συνεπάγεται αυτού. Επίσης όντως ο νους θα συνεχίσει να υπάρχει αλλά δεν θα είναι ανθρώπινος. Μήπως αυτό είναι το πλέον επιζητούμενο;
Σήμερα μαθαίνουμε πως το αναγνωρίζεις την συνέχεια των ανθρώπων και να αναλαμβάνεις το χρέος σου να υπάρξεις ως μιμητής συνεχιστής και θεματοφύλακας είναι ταυτόσημο του φασισμού. Σήμερα μαθαίνουμε πως η Ιστορία δίνατε να μετακομίσει ή να ενοικιασθεί, να μοιραστεί, να προσαρμοστεί.
Το τελειότερο όλων όμως είναι πως όταν το ‘’δαιμόνιο’’ των ανθρώπων αναβλύσει, όταν οι νεκροί γρατζουνάν τα μαξιλάρια μας και ανάβουμε τα καντήλια προτρέχει έντρομο το νέο είδος ανθρώπων να μας ενημερώσει για τα νέα εννοιολογικά λεξικά προειδοποιώντας μας πως η εμφάνιση σε οποιαδήποτε πλατεία ειπωθεί το παλιό ήθος μας καθιστά εκείνους που εισαγάγουν στο σήμερα ‘’καινά δαιμόνια’’. Είναι ιδιοφυές!

Έτσι λοιπόν ας ξέρουν όλοι ότι την επαύριον οποιασδήποτε πράξης αντίστασης στην κατάργηση της αλήθειας, ειδικά για όσους δεν φέρουν σφραγίδα κομματικής ονομασίας προέλευσης, θα βρεθούν για αυτούς βυρσοδεψείς και ποιητές ως κατήγοροι καθώς ύπουλα Λύκωντες θα περιοδεύσουν την χώρα για τον αφορεσμό τους.

Τέλος έρχεται η δόξα. Τόσες χιλιάδες χρόνια μετά όσοι θεωρούν τον Σωκράτη δάσκαλο τους ή μάλλον εν γένει όσοι γνωρίζουν τι σημαίνει δάσκαλος και νοιώθουν ευλογημένοι που μαθητεύουν και δεν αρκούνται στο να εκτρέφονται και να δαμάζονται αλλά να αναθρέφονται και να εκπαιδεύονται πρέπει να πιούν το κώνειο. Αν είσαι καλός μαθητής πρέπει να ξέρεις πως όπως τότε έτσι και τώρα η άρνηση στο δηλητήριο είναι η απόδοση δικαίου στο κατήγορο. Έτσι τουλάχιστον εγώ που δεν έχω άλλη εσωτερική επιλογή το μόνο που έχω να πω είναι

Στην υγειά τους!


Το κείμενο ανήκει στον Νίκο το γιo μου !
Μου το έστειλε ξημερώματα  και
ένιωσα την  ανάγκη  να  το μοιραστώ

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Ρουβίκωνας




Θεοί ολύμπιοι των θέλω μου τ’ αγάλματα
σε πηγαδιού ευρήκα εντός μου τον πυθμένα
εξήντα  χρόνων που ξεφτίσαν τα ινδάλματα
τα καθώς πρέπει, τα φτηνά, τα εσκαμμένα

τώρα κοιτώ εκεί τα μάτια που δε σήκωνα
χάριν του όνειρου και μιας ημέρας άλλης
έστω κι αργά θα τον περάσω το Ρουβίκωνα
κουβαλητής των χρόνων μου χαμάλης

νιότη που χάθηκε στην όχθη όλο το χθες
είθε στ ανάθεμα να πάνε οι δασκάλοι
έμαθα μόνος να νικά αυτό που θες
εκείνο που ήθελαν για εσενανε οι άλλοι

τώρα ξωπίσω μου ηχούν σαλπιγγιτές
ακολουθούν με αετούς οι λεγεώνες
πάω μ αυτούς που χουν πεθάνει νικητές
κι εχουνε θάνατο μπροστά να το χαρούν,αιώνες!






Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

ΚΑΛΛΙΜΑΣΤΟΣ





Μεστό όλο χυμούς , αειθαλές
το φυλλοβόλο εμέ παραμερίζεις
στο λινομέταξο αχνοφαίνονται θηλές
και έναν Αύγουστο ξωπίσω ανεμίζεις

χωρίς στηθόδεσμο εσείοντο, χωρίς
εσύ καλλίμαστος να κάμεις πως γνωρίζεις
στο ξυπνητό όνειρο μπλάβο αναχωρείς
και στη πεζή ημέρα με γυρίζεις

των θείων άγνωστες ως μένουν οι βουλές
του παραδείσου ωσάν μετάλαβα την τέρψη
ήταν δεν ήταν αμφιβάλλοντας να λες
ίδια με αυτούς που στο μυαλό έχουν σαλέψει


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

το κοχύλι





Άδειο του γιαλού κοχύλι
που χεις τη βοή στα χείλη
και της θάλασσας  τ αλάτι
ποιά σε κουβαλούσε πλάτη

σα τα σπίτια τ αφημένα
τ άδεια τα ερημωμένα
μπαίνει αέρας και βουίζει
βγαίνει  και σου ψιθυρίζει

όσους κόπους και να κάμω 
γιόμισαν βοή και άμμο
των ανθρώπων μοιάζει η μοίρα
σα κοχύλι στην αλμύρα









η εικόνα είναι από www.xechoro.gr

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Σίμων ο Κυρηναίος



Στης θείας κωμωδίας την μπαλάντα
βαθιά στο ομιχλώδες παρελθόν
με θέλω εκει που έπεσε ο παθών
κι ήθελε αγάντα.

Αρτιμελής ως να ήμουνα και νέος
εγώ απ τη γενιά του κανενός
ο Σίμων να γενώ ο Αφρικανός
ο Κυρηναίος.

Και έγινα!  γραφτό στο ριζικό μου
κομμάτι των θαυμάτων των μεγάλων
αιώνες κουβαλω σταυρό των άλλων
και τον δικό μου.
---


εξερχόμενοι δέ εύρον άνθρωπον  Κυρηναίον ονόματι Σίμωνα 
 τούτον ηγγάρευσαν ίνα άρη τον σταυρόν αυτού

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Βαθειά Ιεριχώ

  

Άσε τους αργυρώνητους μπροστά και τους τελώνες
έλα μαζί παράμερα σε φώτα λιγοστά
σε βιβλικές κι αν ζήσαμε ημέρες Βαβυλώνες
θυμήσου η ανάσταση θα ρθεί μας το χρωστά

βάστα και το τρεμάμενο κερί καθώς τ’ αξίζει
χίλιες κι ας ήρθαν συμφορές με τις χαρές ανάρια
πάντα μια άκρη ουρανός τον πόνο θα κερδίζει
και οι πεθαμένοι θα κυλούν τις νύχτες τα λιθάρια

κι ας τους Ιούδες που έχουν βιός κρυφά να τους ορίζει
το χέρι π’ αλυσόδεσε τον κόσμο στο τροχό
καθώς το καταπέτασμα στα δυό θα τους γκρεμίζει
εκείνη που έχουν μέσα τους βαθειά Ιεριχώ

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Στον τόπο του εγκλήματος


Σαν το κομπάρσο στης ζωή σου την ταινία
μήτε χαλάλι να χρωστάς μήτε χατίρι
σε συναντώ κάποιες φορές στα καφενεία
κι έχεις στα δάχτυλα τσιγάρο και ποτήρι

κι όταν ρουκέτες τα τσιγάρα σου θα κάψεις
ναυάγιο δίχως τις σκηνές του πανικού
σα να χες κάτι που πουλάς , κάτι να γράψεις ,
φονιάς γυρνάς στο μαγαζί του φονικού

τάχα αδιάφορα πελάτης π' αγοράζεις 
κουμάντο κάμεις με το νου ξένα χωράφια
σα να μη χάθηκαν ποτέ τα λογαριάζεις
εδώ ψυγείο του παγωτού εκεί τα ράφια

κι όταν τρομάζεις απ την όψη του θηρίου
σ'αρπάζει η πόλη και στους δρόμους σε γυρνά
σαν επιβάτη αστικού λεωφορείου
που κάμει τέρμα στην οδό του πουθενά


                                       Στον Γιάννη που έχασε
                                                    το μαγαζί του 







Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

η μεγαλοκοπέλα



Τέσσερις δρόμοι είναι η πόλη σου μεγάλη
τα πρωινά  προαυλισμός της φυλακής
στον ίδιο φούρνο στον απέναντι μπακάλη
όλα τετράγωνα σαv πλαίσιο λογικής

μαλλί καμένο από χίλια πιστολάκια
κάθε ρυτίδα σου το δρόμο της τραβά
στήνεις καυγά με ένα τελάρο φασολάκια
που το τομάρι τους πουλάνε ακριβά

παλιό κατάλοιπο αυστηρής πατριαρχίας
του καθώς πρέπει απαρνείσαι την αιδώ
κι έχεις το βλέμμα κοριτσιών της επαρχίας
και την απόγνωση του πάρε με από εδώ

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

τα κάγκελα



Δεν τις λησμόνησα  ποτέ μου και καμιά
μες των πολλών των εραστών την ερημιά
που γερασμένες θα ναι πια αδελφοφάδες
μ’ αρσενοκοίτες συντροφιά και με τριβάδες

η κάθε βίζιτα μια κάθετη γραμμή
μια οριζόντια μετά στη πληρωμή
τη Βάσω την Αλίκη και την Άγγελλα
κι ενα τετράδιο θυμάμαι όλο κάγκελα

κάτω απ της Λένορμαν αργά τους φανοστάτες
έφτιαχνε ο έρωτας μικρούς επαναστάτες
και μνήμες γόνιμες της έπειτα εποχής
για κατανόηση βαθειά της ανοχής

έτσι καθώς ήρθε η ζωή με ειρωνεία
στης αγοράς να με εκδώσει τα πορνεία
σα την τσατσά στο τραπεζάκι πλάι στο ράδιο
να χω με κάγκελα δικόμου ένα τετράδιο
  

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

εφιάλτες


Κουβέντα σα να πιάνεις με τα κύματα
καράβια περιμένεις βραδινά
αιώνας το σκοτάδι δεν περνά
ο ύπνος κι οι ανάσες με διαλείμματα

ορθάνοικτη ζωή και συλημένη
λόγια ακατάληπτα ονείρου φωναχτά
πιστεύεις και τα κάνεις φυλαχτά
τη νύχτα ότι σου λεν οι πεθαμένοι

χαράζει με το σώμα να σπαρά
ζωή απ τη ζωή μέσα των άλλων
των ουρανών ανήκεις των μεγάλων
και σπας στα κάγκελα τις νύχτες τα φτερά



Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

στη μούσα



Νιώθω πως ξόφλησα πως έχω πια σχολάσει
έξω απ τα μπαρ όπου συνήθως ενδημούσα
γιατί εκει με εύρισκε η μούσα
δεν πάω πια κι εκείνη μ έχει χάσει

και μένω άπραγος μη τύχει και γελάσει
μη γράφω στίχους με κορδέλες και με λούσα
λείπει η αλήθεια μου τραχιά και Οφιούσα
να σηκωθεί μες τη καρδία να με δαγκάσει

και λέω τάχα πως θα πάω να με κολάσει
καλοβαλμένη κραταιά και ναυκρατούσα
σε μια θάλασσα ποτά δίπλα η μούσα
κι εγώ ν αρχίζω τσακωμό ποιος θα κεράσει

κι ύστερα λέω το πρωί να με ξεβράσει
μπρος σε καθρέφτη που σαν ξένο με κοιτούσα
κι έτσι καθώς απ το πιοτό παραπατούσα
να πέσω πάνω και ο άγνωστος να σπάσει



Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

το τάλιρο



Σου δίνω χάνδρες και μετά το καθρεφτάκι
να ιδώ την έκπληξη στα άπληστα τα μάτια σου
παράσταση του Σινεακ καπέλο απ το ναυτάκι
τα νιτερέσα της δουλειάς και τα κομμάτια σου

κάποτε μου πες πως σε πλάκωσε ένα τάλιρο
κι όταν τ' απόκτησες θυμάμαι τις φωνές σου
σε έξω ράδα Πειραιά και νέο Φάληρο
ν αγοραστούν κόστιζαν τόσο οι δαίμονες σου

μα τους δικούς μου εγώ τους άφησα απλήρωτους
τους κουβαλώ σα τους αιώνιους πιστωτές
χρόνια που χάθηκε η γυαλάδα των ονείρων τους
έλεγα πάντα και μου γύριζε ποτές

τώρα που πάλιωσε ο κόσμος και ξεφτίσαμε
με πόσα τάλιρα αλήθεια σ αγοράζω
σ ότι πιστέψαμε και σ ότι αγαπήσαμε
τις μνήμες κόλλυβα έχω μάθει να μοιράζω

σου δίνω χάντρες και μετά το καθρεφτάκι
να δω την έκπληξη στα γέρικα τα μάτια σου
ακτή Ξαβέριου παγόδα παλατάκι
στον ελεγκτή να τελωνίζω τα κομμάτια σου


Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

σας μιλούν τα Τίρανα

Στα τηλεπαράθυρα και τις αντεγκλήσεις
μη ξεχνάς το φάρμακο και περαστικά
σας μιλούν τα Τίρανα και σας λεν ειδήσεις
και τα δρομολόγια τ’ ακτοπλοϊκά

πάραυτα απέπλευσε το Άννα - Μαρία
πίσω του σφυρίζοντας το Ωκεανίς
ο φτωχός ο τόπος μας έχει ιστορία
οσα μας εδίδαξε δεν ακούει κανείς

μια πατρίδα υποταγής και συναυτουργίας
στέλνει χαιρετίσματα αγωνιστικά
στην ουρά επίδομα παίρνει ανεργίας
από τα παράθυρα τα ναρκωτικά

κάποτε τραγούδησε τώρα πια δεν θέλει
λευτεριάς πως γίνονται λίπασμα οι νεκροί
το συρε στην άσφαλτο κι έγινε κουρέλι
νόημα σαν στρίφωμα που πεσε μακρύ

στα τηλεπαράθυρα και τις αντεγκλήσεις
σώπασε και άκουσε γατί εσύ δεν ξέρεις
σας μιλούν τα Τίρανα και σας λεν ειδήσεις
σας μιλούν τα Τίρανα και ο Πρετεντέρης



Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

zoloft



Με φάρμακα ψυχότροπα και άμμο απ τη Σαχάρα
βουλιάζω στον περίγυρο τον επαρχιακό
κανένα πρωτοσέλιδο δεν έχει φονικό
κανένας απ τους φίλους μου δεν έχει για τσιγάρα

στο δρόμο με τους φοίνικες σε φώτα από γκάζι
χαζεύω μικροπράγματα ασήμαντα ευτελή
έχω στο στόμα το στεγνό σφουγγάρι με χολή
και κουβαλω μιας άνοιξης την προσμονή μαράζι

καρέκλες στα τετράγωνα ασπρόμαυρα πλακάκια
θαμώνες αερολογούν στην άτυπη σκακιέρα
κι ιδία μ αυτά που θα φωτούν το μνήμα τους μια μέρα
ανάβουν στα τραπέζια τους τις νύχτες φαναράκια

εκει τους χρόνους που μετρούν κι αριθμό ενσήμων
ρήγα που έχουν χάρτινο και χάρτινα σπαθιά
τη νιότη μου που έμοιαζε γεράματα βαθειά
είδα περνώντας να κερνά καφέδες μνημοσύνων

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

η πανοπλία


Κορώνα και σπαθί κόκκινος ρήγας
δρεπάνι και τσαπί μαύρος κολίγας
χαμάλης και επίκουρος αθλίων
σε έριδα φθηνή χαρτοπαιγνίων

εφεύρα ένα ψέμα σιδερένιο
και έντυσα το σώμα τ’ αχυρένιο
και σαν τις πανοπλίες στα μουσεία
φαντάζω θαρραλέα ανοησία
σφυρήλατα απ έξω μου τα στήθια
στα αίματα πιο μέσα η αλήθεια

ω πόσο σε κουράζει να εξηγείς
το κόκκινο της  μέσα σου πληγής


Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

οι χρεοκοπημένοι



Φτωχά κι ασήμαντα ανθρωπάκια αναλώσιμα
ίδια μ' αυτά π’ αυτοκτονούνε στις ειδήσεις
όλη η ζωή τους σε μια τσάντα με γεννόσημα
και τον αγώνα ως τα εδώ να τ’ αποκτήσεις

φωτογραφίες του στρατού λύπες, χαρμόσυνα
οι αναμνήσεις που γυρνούν και τους ρημάζουν
τα ονόματα τους συναντούν στα κηδειόσημα
μα εκείνοι στέκουν στη κολώνα και διαβάζουν

ζωή και θάνατος σα να γιναν ταυτόσημα
μες των χαμένων πριν κρυφτούν τη κουστωδία
στα γράμματα τους δεν κολλάνε γραμματόσημα
και φεύγουν πάνε στη δική τους την κηδεία



Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

αύριο θα φορέσω ένα καπέλο


Αύριο θα φορέσω ένα καπέλο
πλατύ καθώς να μου ταιριάζει
η μαύρη του κορδέλα και η θλίψη
και φιλικά παράτολμος θα συγχρωτίζομαι
μ' ανθρώπινo κοπάδι που χειμάζει
σ' ενός το τέλος ταξιδιού που μου χε λείψει

κάτω απ του ήλιου του λουσμένος τα μυστήρια
ο μετανάστης που σε πρόχειρη ενκατάλυση
του νέου κόσμου θα εντρυφεί την ατοπία
οι γλώσσες όλες σα να λύθηκαν σε μιά
της συμφοράς καθώς την εναγκάλιση
τοίχοι χιλιόμετρα την κάνουν στα τοπία

αύριο θα φορέσω ένα καπέλο
όχι πως νοιάστηκα τους ήλιους.Ικέτης
πάντα θλιμμένων ουρανών υπήρξα στα όνειρα μου
και λογοκόπος σε ομήγυρη κωφών
που σπαθωτά νερόκρινα σα νεφεληγερέτης
έταζε στην απέραντη την έρημο της άμμου